Nederland

  1. Home
  2. /Watermanagement
  3. /Introductie
  4. /Nederland

Eeuwenlang was het Hollandse watermanagement gericht op landaanwinst om ruimte te creëren voor landbouw en bewoning (traditioneel watermanagement). Naarmate de technologie zich verder ontwikkelde werd de landaanwinst grootschaliger en werd de natuurlijke dynamiek van watersystemen (invloed van hoge en lage rivierafvoeren en getijden) tot een minimum beperkt. Deze eenzijdige benadering heeft geleid tot het geleidelijk verdwijnen van de hydrologische en ecologische veerkracht. Een groot aantal landen realiseren zich nu dat deze benadering niet duurzaam is en op lange termijn welzijn en welvaart onmogelijk maken.


Schematisch overzicht van ongestoorde stroomgebieden (l) en gereguleerde en gekanaliseerde stroomgebieden (r). Verregaande ingrepen in het natuurlijk systeem hebben de hydrologische en ecologische veerkracht aangetast.


Zo omstreeks de jaren zeventig en tachtig vond er een ommekeer in het denken over het waterbeheer en ruimtegebruik plaats. In plaats van een sectorale (éénzijdige) belangenbehartiging koos men nu voor een integrale benadering van het waterbeheer. Bij een integrale benadering gaat het er om een goede balans te vinden tussen veiligheid (bescherming tegen overstromingen, veilig transport over water), economie (industrie, landbouw en visserij) en ecologie (een ecologisch goed functionerend stroomgebied met voldoende en schoon water).

Daarnaast erkende men het belang om het gehele stroomgebied in één beheerstrategie te vatten. Voor stroomgebieden zoals de Rijn en de Maas betekent dat grensoverschrijdend overleg noodzakelijk is.

Lees verder: Historie