|
Dijkdoorbraken vanuit zee |
Dijkdoorbraken in het rivierengebied na 1780 * |
|
Stormvloed van 838 | |
|
Stormvloed van 1014 | |
|
Stormvloed van 1134 | |
|
Stormvloed van 1163 | |
|
Allerheiligenvloed 1170 | |
|
Stormvloed van 1196 | |
|
Watersnoodramp van 1212 | |
|
Stormvloed van 1214 | |
|
Stormvloed van 1219 | |
|
Stormvloed van 1248 | |
|
Stormvloed van 1277 | |
|
Watersnoodramp van 1280 | |
|
Stormvloed van 1282 | |
|
Watersnoodramp van 1287 | |
|
Sint-Aagthenvloed 1288 | |
|
Stormvloed van 1322 | |
|
Stormvloed van 1375 | |
|
Watersnoodramp van 1377 | |
|
Sint-Elisabethsvloed 1404 | |
|
Sint-Elisabethsvloed 1421 | |
|
Sint-Felixvloed 1530 | |
|
Stormvloed van 1532 | |
|
Stormvloed van 1552 | |
|
Allerheiligenvloed 1570 | |
|
Watersnoodramp van 1675 | |
|
Watersnoodramp van 1686 | |
|
Watersnoodramp van 1703 | |
|
Kerstvloed 1717 | |
|
Watersnoodramp van 1820 |
1781 Wamel en Dreumel 1784 Ooijpolder 1799 Waal 1805 Weurt |
|
Watersnoodramp van 1825 | |
|
Watersnoodramp van 1916 |
1861 Bommelerwaard 1926 Maasdijk |
|
Watersnoodramp van 1953 ** | |
|
Kadebreuk tuindorp Oostzaan 1960 | |
|
Kadebreuk Wilnis 2003 |
|
Toelichting bij de tabel: | |
|
* |
Langs de grote rivieren vonden ook vele dijkdoorbraken plaats. Tussen 1750 en 1800 alleen al 152 keer. Na de oprichting van het 'Bureau voor den waterstaat' (het huidige Rijkswaterstaat) in 1798 nam die frequentie snel af. Sinds het einde van de achttiende eeuw hadden de grote rivieren acht keer te maken met hoge waterstanden. Zes keer leidde dat tot grote dijkdoorbraken en overstromingen. |
|
** |
In 1993 zorgde hoogwater op verschillende plaatsen langs de rivieren - hoewel er geen dijken doorbraken - voor veel overlast. In 1995 volgde weer een hoogwatergolf. Dit was de hoogste sinds 1926. Omdat getwijfeld werd aan de stabiliteit van de dijken, werden in één week tijd circa 250.000 mensen geëvacueerd, en ook de complete veestapels van de boeren in het gebied. |
Sinds dat we begonnen zijn met het bouwen van dijken (Middeleeuwen) kregen we ook te maken met dijkdoorbraken. Bijna altijd kreeg “de natuur” de schuld van al deze ellende en volhardde men in de traditionele watermanagement strategie. Op vrijwel iedere watersnood werd gereageerd door de aanleg van nog hogere dijken en nóg krachtiger pompen. Vanuit het traditionele denken was het altijd het water wat moest wijken. Relatief weinig inspanningen werden verricht om het ruimtegebruik (zoals woningbouw of landbouw) aan te passen aan de natuurlijke dynamiek van de watersystemen.
Lees verder: Internationaal