Kustdynamiek

  1. Home
  2. /Watermanagement
  3. /Introductie
  4. /Modern watermanagement
  5. /Kustdynamiek
Sluisbeheer Haringvliet.
Bij de uitvoering van de Deltawerken, werden het Haringvliet en het Hollandsch Diep van de zee afgesloten door de Volkerakdam (1969) en de Haringvlietdam (1970). In de Haringvlietdam zijn sluizen aangebracht, waardoor bij eb een deel van het Rijn- en Maaswater in de Noordzee wordt gespuid, de rest gaat via de Nieuwe Waterweg richting zee. Door de afsluiting en het sluisbeheer is er nu op het Haringvliet vrijwel geen getijdenwerking meer en is ook de geleidelijke overgang tussen zoet en zout water verdwenen. De dam vormt een fysieke barrière waardoor een belangrijke trekroute is afgesneden voor trekvissen.
Er wordt nu onderzocht of het mogelijk is om de Haringvlietsluizen in de toekomst zo te gebruiken, dat enerzijds het natuurlijk overgangsgebied tussen de zee en de grote rivieren (estuarium) wordt hersteld en anderzijds het duurzaam gebruik van het water door de mens in het gebied mogelijk blijft.

Dijk met bereik; “COMCOAST”
In een internationaal project, COMCOAST, onderzoeken Nederland, Engeland, Duitsland, België en Denemarken de mogelijkheden voor innoverende oplossingen m.b.t. hoogwaterbescherming. Het project is bekend onder de namen ‘Waterkeren in de Breedte’ en ‘Dijk met Bereik’. Enerzijds is het de bedoeling om de veiligheid tegen overstromingen op een vereist niveau te houden en anderzijds wil men rekening houden met andere maatschappelijke doelen die de kustzone kan dienen. Steeds maar hogere en bredere dijken als antwoord op de toenemende kans op overstroming wordt immers niet als een houdbare optie beschouwd. Kern van het innovatieve concept van omgaan met overstromingsrisico’s is dat de zeewering zo wordt geconstrueerd dat er bij extreem hoge waterstanden golven zonder bezwaar over de dijk kunnen slaan. De dijken zelf moeten dus zo worden gemaakt dat de overslaande golven het dijklichaam niet aantasten en dat er achter de dijken rekening gehouden wordt dat bij extreme waterstanden (zout) water binnendijks terechtkomt. Deze zones zouden bijvoorbeeld als natte natuur ingericht kunnen worden.
Het internationale project COMCOAST kent vier proeflocaties om te experimenteren met de nieuwe ideeën rond waterkeren, waarvan er twee aan de Westerschelde liggen: Ellewoutsdijk en Perkpolder. Bij Ellewoutsdijk (in de Zak van Zuid-Beveland) gaat het proefproject om een stuk primaire waterkering die uit twee dijken bestaat waartussen een historisch fort ligt. Omwille van het handhaven van de veiligheid tegen overstromen is de steenbekleding van dit dijkdeel ‘aan de beurt’ om door het Bureau Zeeweringen versterkt te worden.


Het schetsplan Waterlely laat zien dat er weer ideeën leven om de “zee weer te omarmen”. Dit komt voort uit het besef dat het brakke en zoute water veel meer te bieden heeft dan alleen maar vis. Een vergroting van het grensvlak zoet/zout waarbijgebruik gemaakt wordt van de getijdenwerking biedt nieuwe kansen voor wonen en werken.